Een eeuwige strijd, lijkt het wel. Leven vanuit je hart, of leven vanuit je hoofd. Door het gedrag van mijn zoon werd ik me fijn bewust van dit steeds terugkerende dilemma.

Mijn zoon heeft een aantal weken terug een beslissing genomen. Onder lichte dwang, dat dan weer wel. Hij heeft jarenlang gefietst. Op de weg in de zomer, veldrijden in de winter. Als er iemand wild is van fietsen, dan is het mijn zoon wel. Helemaal idolaat. Hij fietst, of is zijn fiets aan het poetsen. Onderhoud doet hij samen met opa. En als hij klaar is, dan zit hij filmpjes van wedstrijden te kijken op YouTube, of anders tutorials over hoe je je fiets het beste poetst. Hij ademt fietsen. Praat over niks anders.

Tot hij eind groep 8 zat. Daar kwam de twijfel. “Heb ik wel genoeg tijd voor alles?” “Vind ik het fietsen nog wel leuk?” “Ben ik wel goed genoeg?” “Is het niet te duur?” Twijfel, twijfel, twijfel.

Om hem rust in z’n hoofd te bezorgen hebben we hem gezegd dat hij een keuze MOEST maken. En dat deed hij. Hij ging stoppen. Hoe jammer we dat zelf ook vonden, we stonden (en staan) achter zijn beslissing, net als hij zelf.

Tot het afscheid dichterbij kwam…

Tijdens het jeugdkamp zou hij afscheid nemen. Maar al tijdens het kamp hadden we al wel door… er is iets. Buikpijn, stilletjes, terugtrekken. En iedereen voelde hem al wel aankomen. Hij heeft spijt! En ja hoor, de dag na het kamp kwam het er wel uit. “Mam, ik heb nu al spijt dat ik ben gestopt!” Nou, dan begin je toch lekker weer?? Maar ook daar weer twijfel. Tientallen belemmerende overtuigingen kwamen op tafel. “Maar mag dat dan wel van de trainers” “Wat zeggen de anderen dan wel niet?” “Maar ik heb geen fiets meer” en ga zo maar even door.

Gelukkig heeft hij top trainers, die meteen aan de telefoon hingen om hem te overtuigen dat hij altijd welkom is. Ook andere overtuigingen konden we snel tackelen. Hij gaat vanaf maandag dus weer op de fiets! (Eerst nog even een fiets op de kop tikken, dat dan weer wel:))

Kinderen luisteren niet naar wat je zegt, ze kijken naar wat je doet

Maar omdat ik ervan overtuigd ben dat kinderen ons precies spiegelen, moest ik natuurlijk wel op zoek naar wat mijn zoon mij te vertellen had. En daar was ik snel achter. Dit ging over leven vanuit je hart, of leven vanuit je hoofd. Als hij vanuit zijn hart praat over het fietsen, dan spat het enthousiasme ervan af. Nog nooit iemand zo idolaat over fietsen gehoord. Geweldig! Maar zo gauw hij in zijn hoofd gaat zitten, dan zijn er zoveel belemmeringen. Dan blokkeert hij meteen. En stopt hij zelfs met fietsen. Dat had niemand kunnen bedenken.

En dat is precies hoe het bij mij ook gaat. Als ik vanuit mijn hart aan mijn bedrijf werk, dan ben ik super enthousiast. Dan wéét ik dat ik van waarde kan zijn voor al die moeders, voor jou! Dan wil ik voor elk kind een krachtige volwassene als voorbeeld. Maar dan heb ik wel dicht bij mezelf te blijven, vanuit mijn hart te leven. Ook ik herken de twijfel die mijn zoon ervaart. Ook ik ben geneigd snel in mijn hoofd te zitten. Met als resultaat dat ook ik allerlei belemmerende overtuigingen oproep. “Ik ben toch helemaal geen ondernemer.” “Ik kan dit toch niet.” “Wie gaat er nou bij mij een training volgen?” En ga zo maar door. Terwijl, diep van binnen, wéét ik gewoon dat ik het ga doen. Dat ik super veel moeders ga bereiken. Dat ik een enorm succes ga maken van Happy Mama, Happy Kids.

Als ik een voorbeeld wil zijn voor mijn zoon, dan ga ik leven vanuit mijn hart, zodat hij hetzelfde kan doen. De dingen doen die goed VOELEN, wat je er ook over denkt.

Dus lieve schat: leef, speel, fiets vanuit je hart, want dat klopt!