Je hoort het tegenwoordig overal. “Volg je gevoel!” Maar wat is dat dan. Hoe doe je dat, je gevoel volgen.

Wat als je helemaal niet zo goed weet wat je eigenlijk voelt?
Daar had ik zelf ook jaren last van.

Natuurlijk zat er altijd wel ergens een stemmetje of een “gevoel” in mijn buik, maar die duwde ik meestal zo snel mogelijk de kop in. Daar had ik geen tijd voor! Druk met van alles en nog wat, en luisteren naar mijn gevoel, dat vond ik best lastig.
Tot ik een aantal jaar geleden wel moest luisteren. 
Ik kreeg last van hartkloppingen, chronische hyperventilatie en een verschrikkelijk beangstigend gejaagd gevoel. Er waren zelfs momenten dat ik dacht dat ik snel het loodje zou leggen. Dat kon natuurlijk niet zo door gaan! Ik werd wel gedwongen om naar mijn lichaam en dus ook naar mijn gevoel te luisteren.

Nou had ik bedacht dat het wel handig was om met alle commissies, clubjes, besturen en dergelijke waar ik op dat moment mee bezig was te stoppen. Dan hield ik tijd over, en was ik vast zo weer topfit. Gewoon logisch denken..

Helaas! Zo werkte het niet. Er was toch wel wat meer nodig.

Ik kwam erachter dat er nogal wat gedachtes in mijn hoofd zaten die mijn gevoel ontzettend beïnvloedden.
Ik voelde me soms echt heel naar, dacht dat er vast iets heel ergs aan de hand was, en voelde me nog vervelender.

Het werkte dus blijkbaar zo:
• Er was dus een gebeurtenis: ik kreeg hartkloppingen
• Mijn gevoel: ik ben bang om dood te gaan

Tot ik ergens hoorde dat er tussen een gebeurtenis en een gevoel ook nog je gedachtes zitten. Dat betekent dus dat niet de gebeurtenis, maar je gedachtes over die gebeurtenis bepalen hoe je je voelt. Daar ben ik mee aan de slag gegaan. Ik kwam erachter dat ik het volgende dacht als ik hartkloppingen kreeg: Ik krijg vast een hartstilstand en ga dood.

Wow! Als ik die gedachte aan zou kunnen passen, dan zou ik me ook niet meer zo bang voelen..

Na heel wat oefenen (en het lukt nog steeds niet altijd) kan ik nu gelukkig die gedachte aardig sturen, waardoor ook mijn gevoel verandert. Pff, dat lucht op! Doordat ik een ander gevoel kan oproepen vertoon ik nu ook ander gedrag. Nu gaat het zo:

• Er is een gebeurtenis: ik krijg hartkloppingen
• Mijn gedachte: ik krijg vast een hartstilstand. Oh wacht, kijk mij nou, dit is niet handig om te denken. Ik ben gewoon weer te druk geweest! Dit gevoel duurt maar even.
• Mijn gevoel nu: ik voel me nu hooguit een beetje dom dat ik niet beter voor mezelf zorg, maar niet langer bang om dood te gaan.
• Mijn gedrag: ik ga gewoon door waar ik op dat moment mee bezig ben en plan wat meer vrije tijd in mijn agenda.

Oké, als dat op dit vlak zo werkt, dan heb ik dus veel meer invloed op alle vlakken in mijn leven.
Elke gebeurtenis roept een gevoel op en vervolgens bepaald gedrag. Maar als jij kan zien dat je gedachtes over de gebeurtenis eigenlijk je gevoel bepalen, dan gaat er een wereld voor je open!

Andersom geredeneerd kan dus ook. Je vertoont bepaald gedrag en kan je afvragen waarom je dit doet. Welke gedachtes heb je, en welk gevoel hoort daarbij.

Zo ging ik dus echt niet in een bikini. Dat is dus gedrag. Dat kwam natuurlijk voort uit schaamte. Maar welke gedachtes had ik hier dan bij? Waarschijnlijk iets in de trant van: je moet een strak lijf hebben om in bikini te kunnen. En die gedachte kwam voort uit de media, waar je alleen maar allemaal dezelfde modellen met maatje 34 of kleiner ziet.

Oké, hoe kan ik dat dan omdraaien?

Ik zie alleen maar super slanke modellen. Nu is mijn gedachte: dat is natuurlijk helemaal niet realistisch, de gemiddelde Nederlandse vrouw heeft maat 42. Mijn gevoel nu: ik ben prima zoals ik ben en heb niks om me voor te schamen. Het gedrag wat hier uit volgt: ik heb een bikini gekocht en zelfs al gedragen! (in Oostenrijk, dat dan wel, want eigenlijk houdt ik helemaal niet van zwemmen…)

Welk gedrag vertoon jij waarvan je eigenlijk stiekem wel weet dat dat niet is wie je echt bent?

Laat je het weten?

Liefs,
Jessica